Kristin Froyman, nieuwe voorzitter van de Vriendenkring: "Ik miste het Atheneum"
Kristin Froyman is een begrip voor een hele generatie Atheneeërs. Hoewel ze oorspronkelijk in Gent woonde, verhuisde ze in 2024 naar Brugge. Een logische stap voor haar, maar misschien ook wel ironisch als je beseft dat Kristin meer dan 25 jaar pendelde naar ons Atheneum! Hier was ze immers leerkracht wiskunde van 1995 tot en met 2005. Daarna volgde ze Monique Devisscher op als directeur en leidde het Atheneum tot aan haar pensioen in 2020. Een hele generatie groeide op met haar als directeur. Nu volgt ze als voorzitter van de Vriendenkring Freddy Saeys op.
Aan de keukentafel bij haar thuis legt ze uit waarom ze bereid was de fakkel van Freddy over te nemen.
“Na mijn pensioen bleek het vanuit Gent moeilijk om op bezoek te komen. Toch miste ik het Atheneum. Ik voel me er thuis en wordt er altijd met open armen ontvangen, zowel door de huidige directie, als de leerkrachten, mensen die ik ken en er soms al 25 jaar rondgelopen. Ik heb een blijvende binding met de school en met de vele ouders. De stap om me nu in te zetten voor de Vriendenkring, zie ik ook als een blijk van vertrouwen in de school en in haar verdere werking, zonder schoonmoeder te willen spelen, want dat wil ik zeker niet. Ik draag de school en haar leerlingen een warm hart toe en via de vriendenkring kan ik dat actief blijven doen. Het blijft immers belangrijk om de binding met oud-leerlingen te bevorderen, leerlingen met specifieke problemen te ondersteunen en de naambekendheid van ons Atheneum te stimuleren.”
Ook buiten de Vriendenkring heeft Kristin heel wat om handen. “Ik ben leesoma in de basisschool Paalbos”, verklaart ze fier, want “klaarstaan voor de kinderen en kleinkinderen is nu zeker aan de orde. Ook contact opnemen met vrienden die ik tijdens mijn drukke loopbaan wat minder heb kunnen zien. Ik lees ook weer wat meer en ga eens in het laagseizoen op reis. Dat kon vroeger niet. Wandelen in de buitenlucht geeft me energie. Ik ben altijd een buitenmens geweest, ondanks het feit dat ik altijd in de stad woonde.”
"Ik zie nu zelfs kinderen van oud-leerlingen afstuderen en dat is toch iets bijzonders. Hun herinneringen blijven me ontroeren."
"Mijn engagement vul ik nu anders in dan toen ik professioneel actief was. Nu word ik uitgenodigd naar de proclamatie, iets waar ik altijd naar uitkijk. Ik zie zelfs kinderen van oud-leerlingen afstuderen en dat is toch iets bijzonders. De gesprekken met hen over hoe ze het Atheneum hebben beleefd, blijven me ontroeren. Dat unieke Atheneum-gevoel blijkt toch steeds terug boven te drijven. Dat kan ook niet anders, want de school heeft tal van projecten die dat gevoel stimuleren. Projecten die al een hele traditie hebben. Zo is er het Kovalamproject en alles wat daarrond draait, de toneelvoorstellingen, de quiz, de uitstappen en reizen, de GWP’s…Er is te veel om op te noemen. Wat duidelijk is, is dat die warme school er nog steeds is en veel te bieden heeft aan al wie er leerling is!"
Kristin herschikt even de papieren aan de tafel. We drinken van onze koffie en eten een stukje taart. En dan valt er een kleine bedenking. Kristin is ook de eerste vrouwelijke voorzitter. Op zich stond niemand daarbij stil, maar betekent dat iets voor haar? De vraag overvalt haar wat.
“Ik heb er nog niet zo over nagedacht, maar misschien wel. Misschien zie ik het minder zakelijk. Ik ken ook de noden en werking van de school en dat helpt om misschien om nog empathischer na te denken over wat nodig is.
